Obuhvataju niz specifičnih pokreta izvedenih iz vertikalnog položaja (bicikl noge) radi postizanja maksimalne brzine i preciznosti. Osnovni šutevi uključuju zamah rukom, dok se za efikasnost koriste različite pozicije, tehnike podizanja lopte sa vode i brzina izvođenja iz pozicionog napada ili nakon plivanja.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!U vaterpolu se igra odvija u horizontalnom i vertikalnom položaju, pa se na osnovu toga i šutevi u vaterpolu dele na šuteve iz horizontalnog i vertikalknog položaja.
Podela šuteva se pravi po: položaju iz kog se izvodi (iz mesta, nakon kretanja i podizanja lopte, nakon kretanja i prijema lopte), po načinu kako se izvodi (iz prve ili fintiranjem), po načinu kako se upućuje ka golu (visoko, nisko, parabola, pliska, zadrška).
Specifičnost izvodjenja šuteva licem prema golu jeste da se u svim vrstama šuteva lopta nalazi kod igrača, odnosno šut se izvodi nakon plivanja sa loptom i zadržava položaj kao kada je plivao, horizontalan.
Šutevi iz horizontalnog položaja licem prema golu su:
Prednja šrauba
Igrač se nalazi u horizontalnom položaju plivajući sa loptom tehnikom vaterpolo kraul.
Vaterpolo kraul je najčešći način kretanja igrača u vodi u toku igre. Odlikuje se visoko uzdignutim položajem tela i glave iznad vode. Zaveslaji rukama su kratki i brzi, a sa snažnim udarcima nogama kraul igrač u vodi ima optimalan položaj za efikasno plivanje sa loptom što je neophodno za prelazak u
druge tehnike, a natočito za efikasno šutiranje iz horizontalnog položaja. Igrač vodi loptu na talasu ispred glave sa naglašenom izdignutom, glavom iznad vode. Tehnika šuta se izvodi tako što nakon plivanja sa loptom u trenutku kada igrač odluči da šutne, ruka kojom igrač šutira u trenutku kada zaranja u vodu umesto zaveslaja, prihvata loptu odozdo rotacijom podlaktice u zglobu lakta, supinacija, tako da igrač dlanom privlači loptu do grudi, istovremeno slabija ruka nastavlja kretanje, pripremna faza zaveslaja, pritom noge sve vreme udaraju kraul tehnikom. Da bi igrač mogao da izvede pravilan i efikasan šut na gol neophodno je da telo rotira u stranu ruke koja je u vodi, na taj način oslobodi stranu ruke kojom šutira i omoguči da u ramenom zglobu nadlakat izvede pokret odvođenja, istovremeno podlaktica sa šakom u lakatnom zglobu izvede uvrtanje, pronaciju, a u zglobu šake izvodi se maksimalna ekstenzija. Da bi šut bio efikasan neophodno je delovati na loptu što većom silom. Početak zaveslaja ruke koja se nalazi u vodi i udarac nogama „škare” sa dejstvom mišića opružača u zglobu lakta i mišića pregibača šake deluju istovremeno na loptu i saopštvaju joj silu neophodnu za efikasan šut
Prednji vijak
Igrač se nalazi u horizontalnom položaju plivajući sa loptom tehnikom vaterpolo kraul koja je objašnjena u prethodnom primeru.
Da bi tehnika mogla efikasno da se izvede neophodno je da nakon plivanja sa loptom poslednji zaveslaj slabijom rukom bude snažan i usmeren kos u suprotnu stranu od lopte, istovremeno lopta ostaje pored igrača u visini glave nešto malo ispred ramenog pojasa. Ruka koja šutira prihvata loptu odozgo, potiskuje loptu u vodu i koristi potisak vode tako što dopušta lopti da blago
„odskoči“, pritom je ruka potpuno opružena u zglobu lakta. Šut se izvodi izbačajem lopte iz zgloba šake, a ruka u ramenom zglobu ne bi trebalo da se vraća u nazad pre izbačaja lopte. Kontrakcija mišića pregibača u zglobu šake stvara silu koja deluje na loptu pri šutu, a istovremeno zaveslaj suprotnom rukon u vodi i udarac nogama u trenutku izbačaja lopte pojačavaju silu kojim šaka deluje i čine šut efikasnijim.
Slika 2. prikaz šuteva iz horizontalnog položaja
Špric
Igrač se nalazi u horizontalnom položaju plivajući sa loptom tehnikom vaterpolo kraul.
Tehnika šuta se izvodi tako što se nakon plivanja sa loptom u trenutku kada igrač odluči da šutne, slabijom rukom, u trenutku kada zaranja u vodu umesto zaveslaja, prihvata lopta odozdo rotacijom podlaktice u zglobu lakta, pri čemu se dlan postavlja ispod lopte. Kratkim pokretom prstima šake slabije ruke, lopta se blago podiže u vazduh, par santimetara, kada nailazi suprotna ruka koja je nastavila zaveslaj nakon trenutka kontakta slabije ruke sa loptom.
U trenutku šuta, ruka kojom se izvodi šut, pre kontakta sa loptom, se nalazi u položaju odvodjenja u zglobu ramena, sa zglobom lakta u fleksiji i izdignutim iznad vode. Rotacijom u zglobu lakta i uvrtanjem podlakta i šake, sa blagom ekstenzijom u zglobu šake, dolazi do opružanja, ekstenzije čitave ruke i izvodi se guranje lopte prstima pri čemu pravac lopte ide na gore. Ukoliko se ne bi desilo uvrtanje zgloba šake lopta bi uvek završila na površini vode, odnosno putanja lopte bi uvek bila nadole.
Istovremeno u trenutku izbačaja lopte, nogama iz tehnike kraul, sledi udarac nogama škare.
Igrač se nalazi u horizontalnom položaju plivajući sa loptom tehnikom vaterpolo kraul, dijagonalnom putanjom u odnosu na gol.
U trenutku izvođenja šuta, rukom kojom se šutira lopta se prihvata odozdo i sa strane. Sledi rotacija tela oko uzdužne ose od oko 270o, tako da telo dođe u bočni položaj, a slabija ruka se nalazi ispod tela u vodi. Za vreme rotacije tela lopta sve vreme ostaje u položaju iznad glave, bez podizanja sa površine vode. Do trenutka početka rotacije tela noge rade kraul, kada počne rotacija prihvatanjem lopte i kada telo dođe u početnu bočnu poziciju, oko 90o, noge udaraju prvi put škare, a u trenutku šuta, nakon završene rotacije, sledi još jedan udarac nogama škare.
Specifičnost šuteva iz horizonatlnog položaja leđima prema golu jeste da igrači prilikom kretanja ka golu treba da promene tehniku plivanja iz kraula u leđno i pritom se kreću dijagonalno ka golu. Kontakt sa loptom je veoma kratak i brz. Postoje dve vrste šuta iz horizontalnog položaja leđima prema golu, i to su:
Zadnja šrauba
Igrač se nalazi u horizontalnom položaju plivajući sa loptom dijagonalnom putanjom u odnosu na gol.
U trenutku kontakta sa loptom ruka kojom igrač šutira hvata loptu odozgo
„klještima” (lopta se nalazi između šake i podlaktice), nakon čega sledi rotacija ramena oko uzdužne ose preko leđa povlačeći nadlakticu, a nadlaktica podlakticu i šaku koje drže loptu, pri čemu dolazi do maksimalne fleksije u zglobu lakta. Za vreme rotacije druga ruka svojim pokretima vrši stabilizaciju celog sistema. Šut se izvodi maksimalnom ekstenzijom u zglobu lakta i maksimalnim odvođenjem nadlaktice u ramenom zglobu što se dešava u drugoj polovini rotacije, osnosno pre nego što trup zauzme položaj bočno u odnosu na površinu vode.
Zadnji prenos
Igrač se nalazi u horizontalnom položaju, plivajući bez lopte dijagonalno u odnosu na gol.
Igrač pliva kraul i u plivanju vrši rotaciju oko uzdužne ose kako bi došao na leđa. Plivajući na leđima sa udarcima nogama kraul očekuje dodavanje. Dolazeća lopta treba da ima takvu putanju, da u trenutku kada ruka kojom igrač treba da šutira izlazi iz vode, lopta na odgovarajućoj visini (igrač nesme da poremeti svoje kretanje) se sudara sa šakom (centrični sudar pri čemu je brzina šake jednaka brzini lopte), igrač loptu prihvata i menja joj pravac i upučuje ka golu. Druga ruka nastavlja svoje kretanje-zaveslaj, a noge udaraju prsno u trenutku prenosa lopte. Dodavanje mora biti pravovremeno i oštro kako bi se ovaj šuta izveo na pravilan način.
Da bi igrač mogao da izvede kvalitetan šut u vertikalnom položaju neophodno je da ima odgovarajući položaj tela. Naizmenični udarci nogama prsno u vertikalnom položaju – noge bicikl, omogućavaju igračima kvalitetno šutiranje.
Igrač u vodi pokretima ruku i nogu povećava silu potiska kako bi svoje telo doveo u optimalni položaj. Taj položaj možemo da nazovemo osnovni vaterpolo stav. Pod osnovnim vaterpolo stavom podrazumevamo:
Šutevi iz vertikalnog položaja se dele na:
Šutevi leđima prema golu iz vertikalnog položaja se dešavaju ispred gola. Najčešće se šutevi izvode sa centarske pozicije. Takođe, u realnim uslovima igrač mora da savlada i protivnika koji se nalazi iza njega. Otežano proigravanje na ovoj poziciji uticalo je da se treningom radi na razvoju visokih kvaliteta u izvodjenju različitih varijanti tehnike ovog šuta. Šutevi iz vertikalnog položaja leđima prema golu se dele na:
Šrauba
Telo vaterpoliste pliva u mestu na površini vode u osnovnom vaterpolo stavu, gradeći poziciju okrenut ledjima u odnosu na gol. Igrač pogledom prati let lopte. Kontakt sa loptom počinje istovremenim pokretom ruke kojom se šutira u pravcu lopte, pokretom slabije ruke zahvatanjem vode unazad i istovremenim udarcem nogama pri čemu se stvara oslonac za start na loptu. Nakon starta na loptu i kontakta, trup se nalazi u predklonu sa ispruženom rukom kojom se šutira nakon čega sledi izbačaj lopte. Kontakt sa loptom se može ostvariti tako što se čeka da lopta padne na vodu i odskoči u šaku ili se kontakt ostvaruje pre nego što lopta dotakne površinu vode, u letu lopte. Izbačaj se može izvoditi ispruženom rukom ili savijenom u zglobu lakta. U trenutku izbačaja istovremeno, rukom kojom se šutira se pravi pokret unazad, pokret iza ledja, sledi istovremeni udarac nogama, a slabija ruka zahvata vodu pojačavajući oslonac pri izbačaju lopte.
Zadnji vijak
Igrač se nalazi u osnovnom vaterpolo stavu, gradi se ledjima u odnosu na
gol.
U trenuntku kada lopta kreće u pravcu igrača, pojačava se rad nogama
(noge bicikl) da bi se bolje zagradila lopta. U trenutku kontakta sa loptom igrač šaku postavlja odozdo i sa strane lopte. Šut se izvodi tako što, prvo dolazi do rotacije čitavog tela zahvaljujući provlaku slabije ruke suprotno od rotacije, pri čemu je ruka koja je prihvatila loptu opružena ispred tela i prati rotaciju. Kada telo igrača zauzme bočni položaju prema golu kretanje tela se zaustavlja, a ruka sa loptom nastavlja kretanje i završava šut. Na ovaj način igrač ima punu kontrolu šuta i može u zavisnosti od dužine kretanja ruke sa loptom da bira u koju će stranu gola da šutira jer zahvaljujući bočnom položaju tela ima vizuelni kontakt sa golmanom i golom.
Šut preko glave
Centar se nalazi u osnovnom vaterpolo stavu. Specifičnost šuta preko glave jeste da centar ne pravi klasičan polaz na loptu kao u predhodnim primerima nego se šut vrši iz mesta.
U trenutku kontakta sa loptom, ruka kojom se šutira, nalazi se u predručenju sa šakom postavljenom ispod lopte, druga ruka ostaje u položaju ispred tela i pojačava oslonac, a noge pojačavaju udarace tehnikom „bicikl“. Izbačaj se vrši pokretom desne ruke na gore, podizanjem lopte sa vode, fleksijom u zglobu latka i izbačajem preko glave.
Šut sa leđa nakon okreta
Centar se nalazi u osnovnom vaterpolo stavu opisanom u prethodnim primerima.
Nakon starta i kontakta sa loptom, pri čemu postavlja šaku ispod lopte, rotacijom podlakta, sledi okret na ledja rotacijom celog tela oko uzdužne ose , postavljanjem u bočni položaj sa levim ramenom spuštenim u vodu.
Ovo je jedan je od najzastupljenijih načina šutiranja na gol u toku napada. Postoje različite varijante izvodjenja ovog šuta i najviše zavisi od pozicije i od situacije kada se šutira.
Šuteve licem prema golu smo podelili na:
· Šutevi u vertkalnoj poziciji u mestu
ß šut iz prve nakon podizanja lopte sa vode (najčešće je to šut nakon faula ili kazneni udarac – peterac)
ß šut nakon fintiranja (mahanja)
ß šut zadrškom
ß šut nakon prijema lopte
· Šutevi u vertikalnoj poziciji nakon vođenja lopte i zaustavljanja
ß šut iz prve
ß šut posle fintiranja (mahanja)
lopte
ß prijema lopte sa zgodne strane
ß nezgodne strane
ß povratne lopte sa dva metra
ß prijemom lopte iza leđa
ß Visoko, nisko, pliska, zadrška, parabola
ß Visoko, nisko, pliska, zadrška, parabola
1.2.2.1. Šutevi u vertikalnoj poziciji u mestu
Šut iz prve nakon podizanja lopte sa vode
Igrač se nalazi u osnovnom vaterpolo stavu sa loptom u ruci. Lopta se može držati ispred tela (u predručenju), pored tela (u odručenju) ili iza tela (u zaručenju). Da bi mogli da izvedemo bilo kakvo bacanje u vodi nepohodno je da igrač ima oslonac. Istovremenim udarcem nogama u vodi stvara se tačka oslanca. Prema tome, šut počinje istovremenim udarcem nogama u vodi. Ovim stvaramo reaktivnu silu koja je usmerena koso napred i na gore u pravcu šuta. Sila se sastoji od dve komponente, vertikalne koja podiže telo naviše i horizontalne koja je u pravcu bacanja lopte. Suprotna ruka, koja je u vodi, svojim zahvatanjem vode omogućava rotaciju karlice koja reaktivno povlači trup u rotaciju, a trup povlači rameni pojas, rame povlači nadlakat, nadlakat podlakticu, a podlaktica povlači sistem šaku i loptu. Na ovaj način igrač izvodi šut, pritom suprotna ruka koja je dovela do rotacije u drugom delu deluje kao stabilizator, svojom kretnjom odvođenja i privođenja u zglobu ramena i uvrtanjem i izvrtanjem u zglobu lakta pojačava oslonac pri šutu. Zamah rukom ide od zaručenja sa šakom u blagoj ekstenziji koja drži loptu, preko fleksije u zglobu lakta u trenutku prolaska lopte pored ramenog pojasa, do predručenja sa potpunim opružanjem u zglobu lakta i šakom u fleksiji. Lopta se ispušta u trenutku potpune ekstenzije u lakatnom zglobu i dolaska šake iz ekstenzije u fleksiju. Završni pokret šake i prstiju daje lopti željeni pravac i smer, saopštavajući joj odredjenu količinu kretanja. Kretanje ruke po ispuštanju lopte se nastavlja i završava se udarcem po vodi i uranjanjem ruke u vodu. Kranijalni deo tela prati pokret izbačaja lopte blagom fleksijom u zglobu kuka. Po izbačaju lopte suprotna ruka je u blagom predručenju sa fleksijom u zglobu lakta, a noge su u potpunoj ekstenziji u sva tri zgloba.
Šut nakon fintiranja – mahanja
Fintiranje je ustvari pretnja pokretom šuta koji se ne događa. Da bi fintiranje bilo ubedljivo neophodno je da pokret fintiranja bude nedovršeni pokret imitacije šuta. Tehnika izvođenja finte je ista kao tehnika šuta samo što u trenutku kada treba da se izvrši završno kretanje ruke sa loptom igrač prekida kretanje i vraća se u početni položaj za zamah. Fintiranje može da se izvodi u
mestu ili u pokretu. U mestu finta se izvodi sa udarcima nogama „bicikl”, a u kretanju igrač udara nogama prsno kako bi mogao da se kreće prema golu.
Šut zadrškom
Šut zadrškom je jedan od najsloženijih i najzahtevnijih šuteva koji postoje u vaterpolu, ali i jedan od najefikasnijih šuteva. Šut zadrškom može da se izvodi nakon jednog pokreta , odnosno na prvu ili nakon mahanja.
Pokret zadrška je u suštini jedan pokret fintiranja odnosno pretnje ali bez vraćanja ruke u početni položaj, nego ruka nakon finte, nastavlja putanju kretanja, izvodi šut sa kratkim zamahom što predstavlja iznenađenje za golmana i nakon izbačaja lopte nastavlja svoje kretanje do kontakta sa vodom.
Šut nakon prijema lopte
Igrač se nalazi u vertikalnom položaju, u osnovnom vaterpolo stavu. Igrač pogledom prati let lopte. Opruženom rukom u predručenju uspostavlja kontakt sa loptom i usporava njen let. Telo vrši rotaciju oko vertikalne ose u stranu ruke kojom se lopta prima. Amplituda pokreta ruke i rotacija trupa zavisi od brzine kretanja lopte. Pri prijemu lopte dolazi do kompenzatornog pokreta bočnog pregibanja u suprotnu stranu (ovaj pokret je relativno mali). Lopta se nalazi na ruci – u šaci koja je u blagoj ekstenziji. Suprotna ruka i noge konstantno deluju nasuprot sili zemljine teže i održavaju telo na površini vode. Pokreti ruke u vodi i pokreti nogu stvaraju veću silu potiska, neophodnu za pravilno izvođenje tehnike. Udaljavanjem pripoja mišića agonista, koji učestvuju u pokretu šuta, završava se hvatanje lopte, nakon čega sledi šut.
Šutevi u vertikalnoj poziciji nakon vođenja lopte i zaustavljanja
Igrač se nalazi u horizontalnom položaju plivajući sa loptom. Zaveslaj rukom kojom se ostvaruje kontakt sa loptom se završava u vodi u predručenju, istovremeno suprotna ruka se zaustavlja pored tela (u priručenju), rotacijom podlakta i šake, ruka se postavlja ispod lopte i ostvaruje se kontakt sa loptom odozdo.
U trenutku podizanja lopte, slabija ruka istovremeno izvodi kontra zaveslaj ali u suprotnom smeru kroz vodu i postavlja se u položaj ispred tela, u
predručenje. Istovremeno vrši se fleksija u zglobu kuka i u zglobovima kolena i dorzalna fleksija u zglobu stopala, pri čemu se noge iz horizontalnog položaja provlače ispod tela i dolazi do zaustavljanja i zauzimanja vertikalnog položaja.
Nakon zaustavljanja i podizanja lopte iznad glave, istovremeno noge udaraju tehnikom „bicikl”, a suprotna ruka vrši pokrete stabilizacije kao što je već napomenuto.
Slika 3. prikaz tehnike podizanja lopte sa vode ispod i iznad
kraul.
Šutevi u vertikalnoj poziciji nakon plivanja, zaustavljanja i prijema lopte
Igrač se nalazi u horizontalnom položaju plivajući tehnikom vaterpolo
Zaveslaj rukom kojom se šutira završava uronom u vodu kao da će da
nastavi plivanje, istovremeno suprotna ruka se zaustavlja pored tela, ali u suprotnom smeru kroz vodu i postavlja se u položaj ispred tela, u predručenje. Istovremeno vrši se fleksija u zglobu kuka i u zglobovima kolena i dorzalna fleksija u zglobu stopala, pri čemu se noge iz horizontalnog položaja provlače ispod tela i dolazi do zaustavljanja i zauzimanja vertikalnog položaja. Nakon zaustavljanja, istovremeno noge udaraju tehnikom „bicikl”, a suprotna ruka vrši pokrete stabilizacije, ruka kojom se šutira ostaje u vodi. Opruženom rukom u predručenju uspostavlja kontakt sa loptom i usporava njen let. Telo vrši rotaciju oko vertikalne ose u stranu ruke kojom se lopta prima. Amplituda pokreta ruke i rotacija trupa zavisi od brzine kretanja lopte. Pri prijemu lopte dolazi do kompenzatornog pokreta bočnog pregibanja u suprotnu stranu (ovaj pokret je relativno mali). Lopta se nalazi na ruci – u šaci koja je u blagoj ekstenziji. Suprotna ruka i noge konstantno deluju nasuprot sili zemljine teže i održavaju telo na površini vode. Pokreti ruke u vodi i pokreti nogu stvaraju veću silu potiska,
neophodnu za pravilno izvođenje tehnike. Udaljavanjem pripoja mišića agonista, koji učestvuju u pokretu šuta, završava se hvatanje lopte, nakon čega sledi šut opisan u predhodnim primerima.
Lopta se hvata iz različitih pravaca i odstojanja: visoke i niske lopte ili one u paraboličnom letu. Pravac prijema lopte odredjuje i položaj tela, stav u trenutku pripreme za prijem lopte. Lopta se može primiti iz različitih pravaca. Sa zgodne strane, bliže ruci koja prihvata loptu. Sa nezgodne strane, dalje od ruke koja prihvata loptu. Sa 2 metra, odnosno ispred igrača koji prima loptu, i iza tela igrača.
Rad sa mlađim kategorijama je izuzetno značajna i veoma odgovorna aktivnost trenera. Mnogo puta je rečeno da sa mlađim uzrastima treba da rade najbolji treneri. S obzirom da je to u praksi veoma retko, deca zaslužuju da sa njima rade obučeni, odnosno školovani treneri, kreativni i željni dokazivanja. Tehnologija rada sa različitim kategorijama sprovodi se kroz dugotrajan trenažni proces.
Najčešći metodski postupci u vaterpolu su verbalna metoda, demonstracija na suvom, sintetitčka i analitička metoda, demonstracija sa igračem na suvom, video zapisom, vežbama na suvom.
Principi koji mora da se poštuju u radu sa mlađim uzrasnim kategorijama jesu da učenje dece ide od lakšeg do težeg zadatka, od jednostavne do složene vežbe ili izvođenja pokreta i šuteva.
Da bi dostigli visoki nivo tehnika izvođenja šuteva potreban je veliki broj ponavljanja različitih pripremnih vežbi u vodi ali i na suvom. Metodika obuke zavisi od vrste šuteva koje mladi igrači uče. Obuka tehnike šuta iz vertikalnog položaja mora biti postupna. U obuci šuteva iz vertikalnog položaja početni deo se vrši kroz različite vežbe prijema i dodavanja lopte, odnosno kroz tehniku baratanja loptom. Tehnika prijema i dodavanje se organizuje u parovima.
Vežbe u vertikalnom položaju van bazena, na suvom, su bitan deo obuke mladih vaterpolista. Početak obuke tehnike baratanja loptom treba raditi van bazena, a zatim u bazenu, prvo u plitkom bazenu (voda do grudi) a zatim u dubokom bazenu.
U toku obuke u stajaćem bazenu kao što je navedeno princip potupnosti je isti, stim da pri šutu u zid ili kasnije na gol, mora da se insistira da ruka kojom se šutira, nakon izbačaja lopte završi na površini vode.
Delovanje ruke na loptu pri izbačaju mora da bude na što dužem putu.
Slika 4 grafički prikaz vežbe šuteva iz vertikalnog položaja
Na slici 4 je prikazana postavka igrača u vertikalnom položaju sa zadatkom šuteva iz mesta.
Na slici su prikazane pozicije sa zgodne strane, nezgodne strane i sredine ali se u treningu može koristiti bilo koja pozicija u polukrugu ispred gola, naravno to zavisi od broja igrača, uslova i prostora za trening. Igrači su u koloni jedan za drugim, može biti formirana jedna ili više kolona, a zadatak je izvodjenje šuteva iz mesta nakon podizanja lopte sa vode sa distance do 5m
Greške koje se javljaju u obuci šuteva iz vertikalnog položaja licem prema golu su:
Greške su uzrokovane nepravilnim položajem ruke i niskim položajem lakta. Nepravilan položaj ruke u zaručenju (iza glave) kao i nepravilna putanja izbačaja lopte. Nizak položaj ruke, lakta, kao i nepravilna putanja šake i lopte. Prerano zaustavljanje ruke koja baca loptu. Loš položaj tela, nogu, suprotne
ruke, nedostatak rotacije oko vertikalne ose i bacanje na leđa prilikom izbačaja lopte. Slab rad nogu.
Greške mora da se ispravljaju odmah da bi se sprečila automatizacija, sledećim redosledom:
Usvajanjem gore navedenih šuteva se dobija baza za dalju nadogradnju i učenje zahtevnijih šuteva u veterpolu, nakon plivanja sa loptom zaustavljanja i podizanja lopte sa vode, nakon plivanja i zaustavljanja i prijema lopte, šut nakon fintiranja (mahanja) i osvajanja određenog prostora, šut zadrškom, šut nakon određenog pokreta bez ili sa loptom, šut nakon promene pravca ili smera kretanja, šut protiv bloka.
Obuka šuteva iz vertikalnog položaja leđima prema golu izvodi se u kasnijoj fazi trenažnog procesa pa se uglavnom sprovodi u dubokom bazenu, mada pojedine faze obuke mogu da se sprovedu i u plitkom bazenu..
Nakon usvajanja polaza na loptu nastavlja se obuka šuteva leđima prema golu ali u zavisnosti od šuta koji se vežba . Kao pomoćno sredstvo u vežbanju ove vrste šuteva može se koristiti i ivica bazena, odnosno zid.
Greške koje se javljaju pri šutevima leđima prema golu:
Greške su uzrokovane lošim radom nogu u trenutku polaza na loptu, spuštenim položajem ramena, slabim rotacijama, neusklađenom koordinacijom ruku i nogu u trenutku šuta na gol.
Greške se ispravljaju na sledeći način:
Obuka šuteva iz horizontalnog položaja se može raščlaniti na segmente, odnosno može se koristiti analitička metoda obuke. Nakon usvajanja tehnika plivanja sa loptom, vežbaju se različiti načini kontakta sa loptom kao priprema za završni deo šuta.
Vežbe za obuka šuteva iz horizontalnog položaja
Greške koje se javljaju pri izvođenju šuteva iz horizontalnog položaja licem prema golu su:
Deca najčešće hvataju loptu odozgo, a većina tehnika šuteva iz horizontalnog položaja se izvodi hvatom ispod ili sa strane, čime se u daljem toku tehnike pogrešno izbacuje lopta prilikom šuta.
Postupak otklanjanja grešaka:
Vežbe u obuci šuteva iz plivanja leđima prema golu:
Greške koje se javljaju pri obuci šuteva iz horizontalnog položaja leđima prema golu su:
Greške se moraju odmah ispravljati da ne bi došlo do automatizacije pokreta.
Razlika u obuci šuteva licem prema golu i leđima prema golu je ta da se svi šutevi licem prema golu izvode nakon plivanja sa loptom i time su lakši za izvođenje u početnoj fazi obuke igrača. Šutevi leđima prema golu zahtevaju, kao što je zadnji prenos, tačno i precizno dodavanje i zato se u obuci uče kasnije. Igrači u početku izvode sve šuteva bez ometanja protivnika. Usvajanjem pravilnog izvođenja šutiranja koristi se rad sa protivnikom i približava realnim situacijama iz igre.
